Kazimiera Mizia nad wyraz ostrożnie obchodziła się dziś z leśnym runem. Dobrze znana, utarta pomiędzy wysokimi paprociami ścieżka, nagle wydała się jej zdradliwa, miejscami nawet złowroga. Raptem czegoś to chcą od niej ogłupiałe muszki, pająki, grzyby i wielce poruszone jej lekkim krokiem pyłki kwiatów! Tylko nos rozdrażnić i oczy zaprószyć potraficie! – przedrzeźniała się z rozproszonym w powietrzu, erotycznym życiem flory. Skóra cierpła jej w okolicach mięśni grzbietu za każdym razem, gdy las, bez wyraźnego ostrzeżenia, wyciągał po nią swoje organiczne ręce. Co jak co, ale przynajmniej jedno potrafiła zrobić naprawdę dobrze, mianowicie; bez chwili zwłoki przełączała całą siebie w tryb Nieufności. Pssstryyyyk, ssssyyyyk i masz! Naprawdę, zaprawdę całą siebie! – zapyszniła się, przywołując na pamięć kilka podobnych sytuacji.
Owszem, zdarzało się, że Nieufność zadziewała się w Kazimierze instynktownie, bez jej świadomego udziału, a nawet bez ostrzeżenia. Pomna wielu traum, czasem upatrywała zagrożenia tam, gdzie go nie było. Nietrwała, rachityczna Nieufność nawiedzała ją posłusznie, choć zupełnie bez kontekstu. Niczym motyl, na kilka sekund przed śmiercią, pokazywała się po to by zaraz zniknąć – nie mając podstaw do życia. Tak to już jest z Nieufnością. Musi być solennie karmiona, by się ostać.
Najczęściej jednak Nieufność zabierała głos zdecydowanie na temat. Stawiała się do dyspozycji w odpowiedzi na konkretne wydarzenia. Kazimiera nadstawiała wtedy uszu, wyostrzała wzrok i stąpała jeszcze ciszej. Przyczajała się, zupełnie jakby chciała zaatakować każdy przejaw życia na swojej drodze. Przyjemny, starczy już tłuszczyk, nabierał wówczas ciężkości i wrogości ołowiu. Stąpała do celu czujnie, ale zdecydowanie, z zamiarem ataku i z nadzieją na ofiary. Najeżała się, posykiwała pod nosem, a myśli stawały się krótkie, precyzyjne i niepodważalne. Biada temu, kto dał się jej w takiej chwili zwieść. W stanie Nieufności bowiem; pod przyjemną postacią Kazimiery skrywał się pocisk artyleryjski!!!
Dom przyjaciółki stał niedaleko lasu i niestety, niedaleko Świątyni. Niestety, bo Kazimierę Mizię drażniły zapachy buchające stamtąd, nie wspominając o przedziwnych śpiewach i zawodzeniach. Czemu to ma niby służyć…? W kocim marcu melodie mają więcej sensu – żachnęła się.
No, ale przyjaźń to przyjaźń. Nikt dotąd nie sprzyjał jej potrzebom tak, jak robiła to Stara Kowalowa. I chyba rzadko kto chciał naprawdę wiedzieć, jak lubi być karmiona i podejmowana. Teraz przyszło jej na myśl, że Stara Kowalowa była jedyną taką postacią, poza krótko doświadczaną w dzieciństwie matką…
Nie spłoszyć Kazimiery Mizi – już samo w sobie było wyczynem, a co dopiero sprawić, by wracała regularnie i z ochotą…
A ona wracała, ba, dziś nawet gnała w zaprzyjaźnione progi!
Mur otaczający włości Świątyni, w niewielkiej już części pochodził z czternastego wieku. Latami doklejano do niego, w miejsce ubytków, kolejne głazy wyrywane z gardzieli napierającego na wieś kamieniołomu. Po co było ściągać tu tak wielkie kamole? Czego tu strzec? Co niby, Boga im kto zabierze, czy jak? Ukradną im strojne zdobienia przy klęcznikach? A może drogo opłacane witraże? I pomyśleć, że rozgłaszają życie w rozwadze finansowej! – prychnęła na samą myśl o pierwotnym pomyśle budowy muru. Wyobraziła sobie jakiegoś obłego duchownego, który najpierw pazernie złoci ołtarze, a potem zaczyna drżeć o swój dobytek i postanawia otoczyć się wysokim murem…
– Ludzkie pomysły… – dokończyła sykiem niedowierzania.
Zadaniem kilkumetrowego muru jest przydawać powagi miejscu kultu. Przez lata zdążyło gospodarzyć tu kilka wyznań. Cały wianuszek plebanów, pastorów, nauczycieli duchowych, szamanów i kto ich tam jeszcze wie- wydeptywało tu ścieżki, zagarniało dobra od swoich naiwnych wiernych i rozbawiało Pana Boga udając przed Nim zaangażowanie. Już ja tam o Bogu coś jedno wiem – pomyślała, powoli wyłaniając się na światło przed chwilą jeszcze mocno stłumione przez drzewa- że On jest prostszy niż ludzkie fantazje na Jego temat!
Kamienny ogon świątynnego muru domykał się w okrąg szczelnie i z rozmachem. Patrząc na niego od strony wsi, można było odnieść wrażenie, że obszar modlitewny ciągnie się hen w głąb zadrzewienia, ale prawdą było, że wylizywał zaledwie metr lasu. Dla większości mieszkańców – zaledwie, dla Kazimiery był to metr niewybaczalny! Od zawsze działało jej to na nerwy, że musi dzielić się zieloną przestrzenią z tymi nawiedzeńcami, z tymi obłąkańcami, tfu, tfu! Przez ich bezmyślność dzikie drzewka i krzewinki nie mogły naturalnie się wyciszyć dotarłszy do granicy wsi. Bo oto Pobożnicy wjechali tu ze swoimi kosiarkami i sztucznie obsadzanym ogrodem, odcinając brutalnie leśne macki i pokazując mchom i porostom znak stopu. Kto im dał na te modły aż tyle ziemi? Czy ktoś w ogóle nad tym panuje? Modlić się podobno można w rogu swojej izby, dobre sobie! – przygadywała w myślach, czym zasiliła czujność. Rozejrzała się, ustaliła swoje położenie. Od mniej więcej tego miejsca zawsze marszczyła skórę między brwiami i stroszyła grzbiet. Wiedziała, że nie ma innej możliwości, niż wyjść prosto pod oczy światła dziennego. Nieufność nienawidzi otwartej, nasłonecznionej przestrzeni. Ale to tylko chwila. Czmychnie wzdłuż muru i zaraz będzie na podwórku Starej Kowalowej. Że też ze wszystkich poniemieckich domów, musiała wybrać sobie akurat ten, który pęta się pod nogami tego odrażającego miejsca!
No, ale przyjaźń to przyjaźń. Tęskniła do Starej Kowalowej. Była też głodna dobrego mięsa.