„ma(lwy) babci Sophie”

– Kupiłam taki psiukacz do czyszczenia i polerowania nagrobków…- ciche słowa babci wywołały mnie z sieni.

Sophie ukrywała od kilku dni, że nie czuje się niekomfortowo w swoim ciele. Patrzyłam na nią zza rozliszczonej gałęzi gruszy. Stałam na kamiennych schodach prowadzących do naszego domu. Babcia doglądała malw, które rosły wtedy gęsto wzdłuż przedniej ściany budynku, jedynie z przerwą na owe kamienne schody i dwie grusze strzegące ich niczym cherubowie po prawicy i lewicy.

To lato było niesprawiedliwie smutne. Gorące, słoneczne, lepkie. Ale każda pszczoła, przylatująca z pasieki pana Jasia do oczka wodnego taty, przynosiła ciężkie powietrze.
Jasne, że polerowałam swoje odczucia. Gimnastykowałam oczy, usta, słowa, gesty. Myślę, że to było niepokojąco naiwne. Kto jak kto, ale Sophie umiała nie spuszczać ze mnie wzroku- nie kierując nawet twarzy w moją stronę. Mistrzyni czujności, intuicji, kapłanka aury.

– A gdzieżeś ty była, hm?- zapytałam będąc przekonana, że jestem wciągana w żartobliwą gierkę. Babcia nie opuszczała domu i jego najbliższej okolicy- od lat. Wyjątki były z półki najwyższej i dotyczyły Boga, w jej mniemaniu goszczącego już tylko na pogrzebach. Do wyjątkowych sytuacji zaliczaliśmy także dbałość zdrowie, ale raczej już dotyczyło to ostatecznego spojrzenia na brak witalności, to znaczy ratowania życia.

Zaskoczyła mnie. Popatrzyła smutnym wzrokiem, mimo radosnego a cichego głosu. Trzymała w dłoni kwiat białej malwy i wbiła we mnie wzrok, by przekopać nim wszystkie warstwy moich zamiarów.

– Wpuściłam dobrego człowieka pod dach na szklankę wody. Był strapiony i wyraźnie spragniony- snuła cichutko- sprzedawał wszystko, co jest pomocne w utrzymaniu nagrobków. Wiesz, że nasza rodzina, to przede wszystkim zmarli.

Byłam na cenzurowanym. Postanowiłam błyskawicznie, że nie będę okazywać zdziwienia, które mnie postrzępiło od środka. Strach, jakiś rodzaj szoku, a może nawet złość, że babcia tak nagle zmienia swoje, znane mi od lat obyczaje. Dawały mi pewną jasność. Sophie dawno temu uporządkowała mój świat. Ludzie spoza nie są godni zaufania, należy się im dość szacunku, ukłon, ale rozmowa to już zaproszenie do swojego wnętrza. Co gorsze, kontakt także z emocjami innych. Ludzie- mawiała-jak te wielkie śmietniki, nie patrzą co gromadzą, byle zapchać serce gałganami.

Rzecz jasna, nie trzymałam się tego ściśle, ale nie zapominałam temu pokątnie służyć, nawet w tak bliskiej, jak mi się wydawało relacji z X.
Wszystko miało swoje granice. Oddanie to tylko forma modlitwy, a każda modlitwa ma swój początek i koniec. Między modłami jest przestrzeń, która należy tylko do mnie. Nietykalna. No, może dla niebios oczywista i przejrzana na wylot, ale ludzie nie wiedzieli zupełnie które ścieżki są moje.
Dobrze jest być ułożonym dzieckiem, zwłaszcza jeśli równoważy to cień „dziecka specyficznego”, religijnie i społecznie niełatwego do klasyfikacji.

Jestem pewna, że dzięki tak wypracowanym kamuflażom, przetrwałam. Oczywiście jako forma „do leczenia”, za to forma dająca się jeszcze ożywić.

– Kiedy zdążyłaś mieć gościa? – pytałam jakby szło o szabasową chałkę, naturalnie. W dłoniach międliłam apaszkę, którą wiązałam przed lustrem starej szafy straszącej w sieni, gdy Sophie mnie zagadnęła.
Apaszka była turkusowa, przyciężka w jakimś swoim odcieniu, który widać było wyłącznie na mojej szyi. Ale może tamto lato tak wołało o pomoc depresyjnymi mrugnięciami powiek?

– O, spałaś jeszcze, koło siódmej zastał mnie w ogrodzie. Nawet psy nie szczekały, nadzwyczajny, młody człowiek…- oderwawszy ode mnie wzrok wróciła do malw, ale tylko po to, by zamiast malw, głębszym wzrokiem zobaczyć tego kogoś. Czułam to, była przy nim.

– Jak to, wszedł do ogrodu?! Tak po prostu?! Nic ci nie ukradł?!

– Uspokój się, Noe, to tylko człowiek. Sprzedaje produkty firmy swojego ojca i wuja. Jest z niedaleka, ale nie pamiętam skąd- babcia nie odrywała wzroku od swojej zjawy, oczywiście gorliwie doglądając tkanki kielicha malw. Mówiła coraz ciszej, ale wyczuwałam sporo emocji. Nie mogła wyjść z gardła, coś ją dusiło.

Usłyszałam telefon, przeprosiłam babcię i poleciałam na górę, cały salon już wrzeszczał od dzwonka. Wróciłam po chwili, ale babci nie było. To znaczy była, ale ja miałam jej nie widzieć. Kucała między wysokimi kręgosłupami malw i płakała cicho. Przewlekła ramiona przez skulone kolana. Widziałam, jak drżą jej plecy, jak porusza głową, która zaczyna jej ciążyć. Ale byłam jej wnuczką, wiedziałam, że powinnam zrobić krok w tył i nigdy już o tym nie pamiętać.

Wróciłam z apaszką na górę i odebrałam, tym razem z sukcesem, telefon.

– No gdzie ty się podziewasz Noe? Pojedźmy dziś w Izery, co?

X. brzmiał jak to lato. Ciepło, ale oszukiwał jasnością. Zgodziłam się. Przez kolejne trzy tygodnie w domu miałam być tylko z Sophie, panem Jasiem i panią Basią, kucharką. Ustaliłam, że wrócę za kilka dni. Sophie przytaknęła na moje propozycje nie patrząc mi w oczy. Była już w swojej kuchni i parzyła melisę.

Oczywiście udałam, że melisę pija codziennie…