– PRĘDKO!!! Muszę natychmiast wejść!!! A Stara Kowalowa niech zamknie za mną drzwi jak NAJSZYBCIEJ!!! Już, już, NATYCHMIAST!!! – Zżymała się, wierząc, że jej nieskrywane napięcie, wygna z Kowalowej spowolniałą starość. Sekundy czekania pod drzwiami dłużyły się niemożebnie. Stara Kowalowa człapała boleśnie przez dobre dwie minuty, zanim otworzyła. Obawa, że nie zdąży schronić się tu na czas, coraz bujniej rozrastała się w głowie Basi. Z konieczności była gotowa staranować Kowalową w jej własnym progu. Popełniła więc ostrzegawczy krok naprzód. Krzyczała przy tym, niestety, o kilka tonów ciszej niżby potrzebowała.
– Aha, jest coś jeszcze! – rzuciła i spojrzała niecierpliwie w stronę furtki, czym wreszcie spowodowała zdecydowane wycofanie się Kowalowej w głąb korytarza. – Gdzieś po drodze minęłam spacerującą Kazimierę Mizię. Zdaje się, że idzie tu, ale to za chwilę dopiero Stara Kowalowa jej otworzy, rozumiemy się?! – Nie obdarzywszy gospodyni ani jednym spojrzeniem, wpadła w jej dom, jak w rozżarzone ognisko.
– Teraz szybko, szybko, trzeba mnie skryć!!! DRZWI, mówiłam!!! ZAMYKAĆ DRZWI!!! – wrzasnęła niespokojnie, za to skutecznie, bo Kowalowa nie bacząc na spuchnięte kolana, zatrzasnęła drzwi kopniakiem. Spotkało się to z uznaniem dziewczyny, staruszka wyłapała z jej znerwicowanych ust coś jakby króciusieńki, życzliwy uśmiech. – Dobra. Ja chwilę posiedzę na górze, a pani Stara Kowalowa niech coś zacznie może gotować, nie wiem, niech udaje, że jest w ferworze czegoś, że nikt jej od dawna nie przerywał!!! Mnie tu nie było, jasne?! – dowrzeszczała na wdechu i nie czekając, aż padną pytania, zatrzasnęła się w sypialni Norberta.

Trzeba jej to przyznać, ma dziewczyna zryw! – Gdy tylko cisza znowu wypełniła dom, Stara Kowalowa zachichotała pod nosem, odreagowując. Ostatnich kilka minut pod tym dachem było niezwykle skondensowanych! Gdyby trwało to troszkę dłużej -myślała – jej emocje zaczęłyby w końcu gonić w piętkę, to pewne. – Posmarowała obolałe kolano maścią, oceniając efekty, tyle co minionego, amoku.

Basia nie stała w drzwiach długo. W zasadzie tyle, ile trwało jej kilkukrotne walenie w nie pięścią. A i podczas tego przebierała nogami zniecierpliwiona, nawołując do jak najszybszego wpuszczenia jej do środka! Stara Kowalowa z czułością rozmyślając o tym, jakże wyrazistym wtargnięciu, zaryglowała drzwi tak, żeby wyglądały na nocne jeszcze zabarykadowanie. No co? W końcu jest stara, nie musi już nigdzie wychodzić na czas! – Zawczasu przećwiczyła odpowiedź na potencjalne dociekania, choć Basia nie uprzedziła jej, kto i czego mógłby, w zasadzie, chcieć dociekać. Dochodziło południe i zaduch podpowiadał, by otworzyć wejściowe drzwi słońcu i powietrzu na oścież, ale nie zamierzała się tłumaczyć, dlaczego trzyma dziś duchotę na uwięzi. Powolne odkluczanie drzwi to, bez wątpienia, nieoceniona okazja do przemyślenia swojej reakcji na czekającego po drugiej stronie człowieka. Mało tego, po zachowaniu Basi wnioskowała, że wobec czekającego ją gościa, potrzebna będzie nie lada taktyka. Posłuchała jej rady, by zająć się czymś w kuchni. Niewiele myśląc, wystawiła pojemniki ze wszystkimi mąkami, jakie aktualnie posiadała i zmieszała z nich coś na kształt ciasta na omlet. Do mieszanki orkiszowo- ryżowo- kukurydzianej mąki wsypała sporo kopru i sypkiego czosnku. Od niedawna używała też pieprzu czosnkowego i jajkowej soli. Przy odrobinie mleka i dwóch jajek, trzepaczka scaliła mąki w gładkie ciasto. Stara Kowalowa pomyślała, że gdy już wysmaży z tego dwa duże placki, posypie je ciepłą, warzywną posypką. Ile to zeszklić cebulkę, nagotować trochę kalafiora i podsmażyć szpinaku? Warzywom też nie pożałujemy przypraw, ale poza czosnkiem, pieprzem i solą jajkową, dodajmy im odrobinę papryczki chili i oczywiście wszystko wykąpiemy w maśle… – mruczała sobie pod nosem. Na sam widok kostki masła, poczuła jak jej usta obradzają w ślinę.
Dziwne. Rzadko kiedy nie potrzebowała wypić drugiej kawy w południe. A dziś, pomimo ostatnich, bezsennie wyczerpujących nocy, czuła się całkiem nieźle. Przez jej serce przetoczyło się sporo następujących po sobie wojen. Co chwilę inne emocje brały górę nad resztą. Po czymś takim spodziewała się raczej wyczerpania.

Pewnie to adrenalina, oceniła, uświadamiając sobie swoją zaskakującą witalność. W końcu, jakby nie patrzeć, bierze udział w jakiejś tajnej misji. Ot, staruszka zajęta pichceniem, co to na piętrze skrywa uchodźczynię, która dokładnie podyktowała jej taki scenariusz działania. Ona sama przecież, raczej nie zabierałaby się jeszcze za obiad, gdyby nie to… Tknięta przez tak zwane przeczucie, odwróciła się w stronę okien. Kazia, wsparta o parapet, najwyraźniej czekała już chwilkę. Zauważona, spojrzała porozumiewawczo, po czym ruszyła w stronę drzwi. Kowalowa otworzyła jej pospiesznie, by jak najszybciej wrócić do stanu rzeczy, o który prosiła Basia. Kazimiera Mizia weszła cichutko. Zdumiona patrzyła na Starą Kowalową ryglującą w biały dzień drzwi na każdy skobelek. Nie zareagowała, pomyślała tylko, że to już starość może wpuszcza strach w głowę przyjaciółki. Skierowała się na górę.

– Psssst, Kazia, Kazia – wyszeptała za nią Kowalowa. Mizia przystanęła, odpowiedziała pytającym spojrzeniem z połowy schodów. – W sypialni Norberta jest Basia Bogdanówna, nie przestrasz się, ale – dodała cichutko, acz z miłością – tak, poza tym to śmiało, śmiało kochana moja! – Spuściła głowę w uśmiechu i wróciła do kuchni. Na co czekała, trudno powiedzieć. Spojrzała na sufit, jak gdyby była w stanie przeniknąć go wzrokiem. Na górze jak makiem zasiał. Nie odważy się pójść i zajrzeć. Basia wyraźnie zaznaczyła, że ma sprawiać wrażenie bycia pochłoniętą spawami domu. Podejrzewała, że dziewczyna nasłuchuje w totalnym skupieniu, a Kazia z miejsca zaśnie w którejś z sypialni.

Włączyła radio. Intuicyjnie złapało Wiadomości Świątynne. Jakoś odbioru bez zarzutu, a czasem to nawet szkoda – pomyślała z przekąsem nadstawiwszy ucha. Przynudzał Ojciec Aleks. Rzecz szła o Salę Chrztu, którą należało, jego zdaniem, odremontować. Smędził swoje skrupulatne wyliczenia, którymi dobijał resztki entuzjazmu u Pobożnych chłopców, którym wykładał rachunki. Ojciec Aleks figurował w życiu Świątyni jako główny matematyk Kursów Bogobojności. Ścisłe przedmioty dominowały w programie edukacji chłopięcej, zatem Ojciec Aleks nie miał za wiele kontaktu z dziewczętami. Zresztą, gdy wypadały mu jakieś zastępstwa w Kursach Bogobojności dziewcząt, zawsze robił to zdecydowanie nolens volens.

Podczas pewnej Gorliwości, z której wyszła piętnaście lat temu w połowie, wściekła i pewna, że jej kolano więcej nie ugnie się pod ciężarem wydumanej świętości tego miejsca, dwudziestopięcioletniego Aleksa mianowano Świeżo Wschodzącym Ojcem. Do ostatecznej decyzji, Rada Ojców miała zasiąść po rocznym okresie obserwacji. Stara Kowalowa nie lubiła tego wąskiego a długiego rudzielca, choć musi mu oddać sprawiedliwość, że na dzień dzisiejszy, jako czterdziestolatek, przyobserwowany przez nią przy koszeniu przyświątynnej trawy, prezentował się nieźle. Nabrał ciała, choć nadal kwalifikował się do tych żylastych, ale zmężniał, mięśnie uwieńczyły go przystojnie. Nosił nadal burzę rudych loków, niczym płomienną aureolę, ale umiał teraz o nie zadbać, używał czegoś, co pozbawiało je puszystości, za to pięknie uwypuklało każdą falę. Zapuścił brodę i zdaje się, na wzór Ojca Dawida, nosił się nowocześniej, śmiało łącząc materiały, nawet w odświętnym rynsztunku. Niestety, czas nie dokonał retuszu małych, świdrujących guziczków, które los przytwierdził Aleksowi w miejscu oczu. Łagodne spojrzenie ma to do siebie, że w całej twarzy zajmuje procentowo niewiele miejsca i łatwo współpracuje z całą resztą. Niebieskie oczy Ojca Aleksa natomiast, pomimo niewielkich rozmiarów, zawłaszczały niemal całe wrażenie dla siebie, czym sprawiały, że obcowanie z Ojcem, niezależnie od kontekstu, nie należało do jednoznacznej przyjemności. A szkoda, a szkoda, bo gdyby nie to, to … może można by gdybać… – staruszka zaśmiała się zalotnie.

– A co mnie, staruchę, tak ciągnie do tych chłopów? – Pytała samą siebie niby niewinnie, zaczepnie, ale coś namawiało ją, by z tego faktu zrobić zarzut, może nawet powód do wstydu. Wzięła głęboki oddech, przypomniała sobie kim jest, a przede wszystkim kim już nie jest i być nie chce. – Nie jestem zawstydzoną Pobożnicą – wyszeptała dosadnie, prostując przy tym plecy i wyostrzając wzrok.
– A co tam! – Machnęła do siebie ręką na znak samoodpuszczenia win.
– Dobrze, że jeszcze coś jest w stanie wybudzić mnie z tego zgrubiałego ciała! – Powiedziała sobie ku pokrzepieniu i wylała pierwszą porcję omleta na rozgrzaną patelnię. Ogień pod piecem wybijał afrykańskie rytmy. Przez chwilę zawtórował odgłosom dochodzącym z przedpokoju, zagłuszając je skutecznie. Dopiero po wylaniu drugiej porcji ciasta na patelnię, serce Starej Kowalowej zerwało się do biegu.

Niech to szlag, jednak ktoś przylazł. – Idę, idęęęę – wykrzyknęła przeciągając stresowo. Cholera, chyba było słychać niepewność – z dystansu oceniła wrażenie, jakie mogła sprawić rozedrganym okrzykiem. Wdech, wydech. Powoli odryglowywała drzwi. Bardzo powoli. Kto mógł stać po drugiej stronie? Ojciec Bogdan? Pukanie było subtelne, ale mógł być to każdy z Pobożników nasłany na nią. No tak, mógł być to każdy, a przylazł jaszczur – skwitowała w duchu zderzając się z faktami. Widok w progu był bardzo średni. Ojciec Bogdan we własnej osobie. Zza jego pleców wysunął się po chwili malutki Ojciec Hrabia Jaroszy i ku zaskoczeniu Kowalowej, to on przejął dowodzenie.

– Nasze uszanowanie – powiedział unosząc i opuszczając kapelusz z szacunkiem. A ten nadal paraduje w tym cylindrze! – komentowała wnętrznościami. No, ale Hrabia to Hrabia, niech mu będzie. Odpowiedziała bardzo chłodne „dzień dobry” i zastygła. Czekała. Ruch był po ich stronie.
– Co słychać u Szanownej Wdowy po Zacnym Ojcu Kowalu? Niechjasnośćnajjaśniejszegorozświecamrokjegośmierci…– Zapytał dziwnie pobudzony, w tle recytując błogosławieństwo. – Słuchajcie, mam omlet na piecu – rzuciła w nich tym przyziemnym faktem, niczym kostką lodu w ciepłą kawę. – O co wam chodzi tak w ogóle? Bo raczej nie o mnie. – Najeżyła się. Mieszkam przy Świątyni niezmiennie i odkąd jestem Oddalona, w ciągu piętnastu lat, poza prośbami o przysługi w najpilniejszych sprawach, nie kierowano do mnie niczego osobistego. A już na pewno- uniosła brwi i pouczający palec – nikt nie raczył się mnie pytać co słychać. Głupia nie jestem! Gadać o co chodzi! – Zamaszyście wskazała na przedpokój, po czym udała się do kuchni zostawiając intruzów tak w drzwiach jak w szoku.

A jednak weszli! Pobożne baranki, tfu! Miała wielką nadzieję, że po jej obcesowym powitaniu zrobią w tył zwrot. Nic to, przypływ adrenaliny świecił nad jej umysłem. Ogra ich jak się patrzy! Stary pewnie szuka córki. Figę się dowie, oj figę! Przewróciła omlet i ściągnęła na obrzeża pieca. Dojdzie tu sobie spokojnie. Kątem oka spostrzegła, że Ojcowie nadal stoją przy stole błądząc wzrokiem po jej kuchni. Obaj wyfryzowani i w garniturach, pod krawatem. Jaszczur o wiele brzydszy, choć wiekiem zbliżony do kolegi. Wdowcy, rynek wtórny, psia ich mać…
– Siadać proszę, proszę – zachęcała nerwowo, wymuszając na sobie konwenansowe prośby. Usiedli. Nie zamierzała proponować kawy, nie podała na stół niczego, poza tym co było; resztek po gościnie z Ojcem Dawidem. Kilka skrawków białej czekolady. – No – rozkokosiła się na jednym z krzeseł – czy mogę w czymś służyć, skoro już spotkał mnie zaszczyt waszej wizyty? – Zadrwiła świadomie. Patrzyła im w oczy jak przeciwnikowi na ringu. Nie ufała żadnemu z nich, choć Ojciec Hrabia Jaroszy nie zrobił jej niczego złego. Miała przeciw niemu jedynie to, że bujał był w obłokach i albo udawał, że nie widzi co się dzieje w Świątyni, albo był aż tak zajęty swoimi sprawami, że umykały mu Pobożne realia. Jeszcze za czasów, kiedy to towarzyszyła Kowalowi w Ojcowaniu Pobożnym, Hrabia zjawiał się w Świątyni wedle kaprysu. Niezawodny był wyłącznie w okolicach Świąt, tych nie opuszczał nigdy. Co zaś do długich absencji w dni powszednie, tłumaczył je biznesami zagranicznymi albo chorobliwą melancholią. Akurat melancholię Stara Kowalowa znała nienajgorszej, dlatego nie dowierzała tym wyjaśnieniom. Jej przeczucia podpowiadały raczej, że Ojciec Hrabia Jaroszy żyje sobie wygodnie na dwie skóry. Gdy powraca na łono Świątyni wygłasza przemówienia, z łkającego serca odśpiewuje Psalmuszki, przytula współbraci w wierze i interesuje się ich losem jeszcze przez kilka minut po skończonych Gorliwościach. Nietrudnym do przyuważenia było, że zaraz po spotkaniach w Świątyni, Hrabia bez reszty wraca do świata rządzonego inwestycjami, gromadzeniem antyków, dzieł sztuki. Zapewne – rozmyślała – już w przedpokoju zamienia Ojcowską skórę na świecką, wysoko sytuowaną. Automatycznie otacza się też innym towarzystwem, namiętnie spraszając do siebie artystów, finansistów i urzędników wszelkiej maści nie zawiązanych ze Świątynią. Tyle z niego pożytku w Gronie Ojców, co z zabytkowej wazy raz do roku stawianej na stole – mawiała do Starego Kowala, gdy usiłował bronić Hrabiego. No tak, Ojciec Ojcu Przyjacielem, Bratem, Adwokatem! Niech Najjaśniejszy Poświadczy!!!- Drwiła mężowi w twarz, gdy mnożył usprawiedliwienia. Dziś, na to wspomnienie reaguje poczuciem winy. Niepotrzebnie aż tak atakowała Kowala, ale roznosiło ją ponad miarę. Czuła, że utknęła w niekorzystnym dla siebie miejscu. Cóż było więc robić? Gryzła.

Hrabiemu najwyraźniej przydzielono zadanie, by poprowadził z nią tę rozmowę. Pękaty, niewielki, podstarzały chłopaczek. Popatrzyła na niego z politowaniem, gdy chrząknął niepewnie i poprawił okulary dla odwleczenia nieuniknionego, choćby o sekundy. Spod zmrużonych w czujności powiek przyłapała go ukradkiem jak świadomie składał usta w błogosławiony dziubek. No tak, no to poleci pobożna torpeda, zaśmiała się w duchu. Gdy więc Ojciec Hrabia Jaroszy zbierał się do wygłoszenia świętych kazań – jej wnętrze zakipiało do kpin. Z instancją błogosławionego dziubka znała się nieźle. Latami śledziła najpierw jej niewinne pojawianie się, potem uprawomocnianie się na ustach Pobożników, do czasów, gdy wreszcie stała się zwyczajem, może nawet wymogiem. Ona sama kilka razy, będąc jeszcze członkiem społeczności Świątynnej, przyłapała się na tym charakterystycznym, bigoteryjnym sposobie duchowego grymasu. Dziś już tylko wpatrywała się w te ich naleciałości; przerysowane, niezgrywające się tak często z ich podłą naturą gadki. No nic, posłucha co też Hrabia ma do powiedzenia. Cieszyła się, że udało jej się opanować szalejące serce, przekuć wściekłość i obrzydzenie w bystrość umysłu. Jesteś silna, jesteś mądra, jesteś samodzielna – myślała sobie do siebie, w rytm skandujących cheerleaderek. Stała się dla siebie równocześnie zespołem sportowców i grupą motywujących go dziewcząt. Była też skandującą ku swojemu powodzeniu publiką, potężnym, rozwrzeszczanym z podziwu stadionem. Stała za sobą murem, mogli zacząć mówić z czym przychodzą.

– Droga Stara Kowalowo – te trzy nadęte słowa, Hrabia z ledwością przepchał przez dziubek, po czym dodał – przyszliśmy, bo niepokoimy się o córkę Ojca Bogdana. – Zauważyła, że rozpaczliwie dopomagał sobie dłońmi. Zupełnie nieadekwatnie gestykulował przy każdym słowie. A rączki u niego nadal malutkie i tłuściutkie, jak u malucha – oglądała go sobie.
– A co ja mam z tym wspólnego? – zacietrzewiła się i na znak tego rozkokosiła się w krześle, jako rycerz w siodle. Nieświadomie zasygnalizowała, że jest w stanie odeprzeć ataki.
– Tylko bez niepotrzebnych nerw! – podskoczył malutki gubiąc z buźki dziubek – Niech Najjaśniejszy Poświadczy, że my cali spowici w dobre intencje! – zarzekał się. – Chcieliśmy tylko zapytać, czy może Stara Kowalowa widziała dziś Basię Bogdanównę i czy może gdy bywała tu w sprawach Świątynnych, zauważyła u niej Kowalowa coś niepokojącego? – Patrzył na nią nie przestając wymachiwać jedną dłonią. Zobaczyła w nim dyrygenta, któremu niespodzianie ktoś zabrał sprzed nosa orkiestrę. Denerwował się, więc odpowiedziała jak człowiekowi.
– Nie widziałam – skłamała pewniej, niż gdyby mówiła prawdę – I nie, nie zauważyłam niczego niepokojącego. Dziewczyna jakich wiele – łgała wymuszając w sobie niechęć do Basi- Pobożnica, dla mnie nudna jak każda inna. Odwykłam od takiej świątobliwej gadaniny, Ojcowie wybaczą.
Łyknęli. Ojciec Hrabia przysiadł na krześle, rozluźniając się nieco. Do tej pory wisiał na stawach kolanowych ani nie przysiadając, ani nie opierając pleców.
– Stara Kowalowa nie przesiadywała z nią do późna? – niespodziewanie wyrwał się zasępiony dotąd Ojciec Bogdan. Był zły, a nawet wściekły, ale starał się zachować spokój. Nie próbował wyskakiwać z błogosławionym dziubkiem i chwała mu, pomyślała. Czyżby czuł się na jej łasce? Czemu nie nasarkał jej jak za starych, dobrych czasów, gdy nosiła się z Oddaleniem? Czemu nie traktował jej z góry, jak kilka dni temu, gdy przyszła w sprawie koszuli pożegnalnej? Ciekawe.
– Ja? – prychnęła i machnęła ręką – a skąd! Nachodziła mnie, boście ją posyłali z materiałami i po odbiór koszuli pożegnalnej, ale niby o czym ja miałabym z nią godzinami rozprawiać?! – oburzała się przesadnie – wasze sprawy Świątynne to nie moja bajka! – Machnęła ręką, jakby odganiała natarczywą muchę i skrzywiła się.

Ojciec Bogdan zgłupiał. Stara Kowalowa nie była kłamczuchą, tak ją zapamiętano. Mówiła wszystko, czasem bez zastanowienia. Nie umiała ugryźć się w język. Uwierzył jej więc, choć wszystko krzyczało w nim, że Basia była w tym przeklętym domu i nasłuchała się jakiś niegodnych, naskórkowych spraw.
– A tak w zasadzie – wysnuła patrząc na nich spod byka – o co tyle hałasu? Na pewno tylko o to, że jakieś dziewczę mogłoby być u mnie w gościach? Coś mi tu śmierdzi, panowie – dowaliła celowo czując, że i tak ma ich w garści. Pominięcie Świątynnego Tytułu uderzało w ego każdego z tych nicponiów. Chyba tylko Ojciec Dawid nosił się z godnością bez Pobożnej etykiety.

Zawrzało na Ojcowskich polikach! Ojciec Hrabia Jaroszy patrzył uczciwie, w końcu uronił łzę, którą natychmiast otarł jedwabną chusteczką. Że też na tych kiełbaskach nosi aż dwa sygnety! – Patrzyła z niedowierzaniem, ale i z podziwem. Hrabia nie zniewalał aparycją, za to zawsze umiał zadać szyku, by skutecznie dodać sobie uroku.
– Prawdę mówiąc, szukamy przyczyny śmierci mojej córki. Nie chcieliśmy mówić o tym, ale ktoś na nią wpłynął negatywnie, odebrała sobie bowiem…- tu urwał i wpadł w przejmujący szloch.
– Czyli to jednak samobójstwo? – Zapytała z czułością, wyobrażając sobie ile musiało kosztować Hrabiego powstrzymywanie tej tamy łez.
– Tak, wcześniej planowała Oddalenie – mówił łamiącym głosem – zaczęło się od niepokojących słów, buntów. Nie chciała pracować przy Świątyni. W zasadzie – westchnął- wszystko, co ENPEO, stało się jej udziałem przed tym, zanim…
– No tak – wypaliła niekontrolowanie, z miejsca wyskakując z tkliwych uczuć – wy byście chcieli, żeby każdy żył po waszej myśli!
– A jak inaczej, Stara Kowalowo? – zapytał szczerze, jakby naprawdę nie widział innego scenariusza na życie. – Byłem pewien, że daję Majeczce najlepszy plan na życie, jak Najjaśniejszegomiłuję – wymamrotał, kładąc dłoń na sercu.
– Najlepszy?! – wkurzyła się i kolejny raz umościła w siedzisku krzesła – Nie masz już człowieku żony, a twoja osiemnastoletnia, przezdolna podobno córka, miała obowiązek zostać i usługiwać ci do twojej śmierci lub ponownego ślubu?! – Spojrzała z niechęcią na Ojca Bogdana – Tyś nie lepszy, łotrze. Sami zarzucacie swoim dzieciom pętle na szyje, a szukacie winnych w koło!
– Widzę, że Stara Kowalowa sporo wie o Świątynnym życiu Pobożników, jak na kogoś, kto nudzi się tym, co u nas słychać – zaszydził znajomo ojciec Basi.
– Bo mi żyć nie dajecie! Nie ma dnia, żeby na dziedzińcu ktoś mnie nie zagadnął z uświęconą, pouczającą miną! – wyparowała, rozwiewając mu możliwość dojścia do prawdziwego źródła informacji o Majce i Basi.
– Bo jesteśmy życzliwi! Wypada zamienić ze dwa słowa, nawet gdy się nie ma ochoty! Pamięta jeszcze Stara Kowalowa co to miłość do bliźniego?! – Wygrażał, chcąc dać jej do zrozumienia, że jest moralnie wybrakowana. Miała to gdzieś.
– Mówię wam po dobroci – powiedziała wstając od stołu, czym miała nadzieję dać im do zrozumienia, że czas przesłuchania się skończył – dajcie swoim dzieciom prawo wyboru, zanim uznają, że jedyną ucieczką z życia, które sobie uroiliście i im narzuciliście, jest garść tabletek, albo pętla na szyi.

Wyszli milczeniu. Hrabia płakał. Uderzyła w niego celowo. Może przemyci poczucie winy na Radę Ojców i tym samym wykona jakąś pracę na rzecz powrotu do normalności w Świątyni.

Gdy odzyskała ciszę w sobie, przyszło jej na myśl tylko jedno, mianowicie, że jakieś szambo wylewa się na te dzieci, skoro Ojcowie jak z pieprzem w dupie latają próbując kontrolować to, co jeszcze da się skontrolować. Z bólem wspięła się na schody i zaszeptała za Basią. Dziewczyna zeszła cichaczem, niepewnie, sponiewierana wstydem.
– Wszystko słyszałam i tak mi przykro, że narażam panią Kowalową na to… – Wyszła ze spuszczoną głową z sypialni Norberta.
– Nic z tych rzeczy, najpierw zjedzmy omlety. Zeszły. Duchota korytarza gęstniała. Uchyl lekko kuchenne okna i zasłoń je zasłonami – poprosiła Stara Kowalowa ryglując drzwi – mam wiele pytań.